ممكن نباشد ، بايد به آن مستراح نروند تا يقين كنند آن ورق پوسيده است . ونيز اگر تربت در مستراح بيفتد وبيرون آوردن آن ممكن نباشد ، بايد تا وقتي كه يقين نكرده‌اند كه به كلى از بين رفته به آن مستراح نروند . ( مسأله 142 ) خوردن وآشاميدن چيز متنجس حرام است ، وهمچنين است خوراندن آن به ديگرى ، ودر خوراندن آن به طفل يا ديوانه اظهر جواز است واگر خود طفل يا ديوانه غذاى نجس را بخورد يا با دست نجس غذا را نجس كند وبخورد لازم نيست از أو جلوگيرى كنند . ( مسأله 143 ) فروختن وعارية دادن چيز نجسى كه مىشود آن را آب كشيد ، اگر نجس بودن آن را به طرف بگويند ، اگر چه از قسم خوراكى باشد ، اشكال ندارد . ( مسأله 144 ) اگر انسان ببيند كسى چيز نجسى را مىخورد يا با لباس نجس نماز مىخواند لازم نيست به أو بگويد . ( مسأله 145 ) اگر جائى از خانه يا فرش كسى نجس باشد وببيند بدن يا لباس يا چيز ديگر كساني كه وارد خانه أو مىشوند با رطوبت بجاى نجس رسيده است ، ودر معرض اين باشد كه نجاست بمأكول ومشروب سرايت كند ، بايد به آنان بگويد . ( مسأله 146 ) اگر صاحبخانه در بين غذا خوردن بفهمد غذا نجس است بايد به ميهمانها بگويد ، اما اگر يكى از ميهمانها بفهمد ، لازم نيست به ديگران خبر دهد . ولى چنانچه طورى با آنان معاشرت دارد كه ممكن است بواسطة نجس بودن آنان خود أو هم نجس شود ، بايد بعد از غذا به آنان بگويد . ( مسأله 147 ) اگر چيزى را كه عارية كرده نجس شود چنانچه صاحبش آن چيز را در كارى كه شرط آن پاكى است استعمال مىكند ، مانند ظروفى كه در خوردن وآشاميدن استعمال مىشود واجب است نجس شدن آن را به أو بگويد واما مثل لباس ، نجس شدن أو را لازم نيست بگويد ، اگر چه بداند صاحبش با أو نماز مىخواند ، . زيرا كه پاك بودن لباس در نماز شرط واقعي نيست . ( مسأله 148 ) اگر بچه بگويد چيزى نجس است ، يا چيزى را آب كشيده نبايد حرف أو را قبول كرد . ولى بچه‌اى كه تكليفش نزديك است اگر بگويد چيزى